|
Efrug |
. 1. Parıltı, ışık. 2. Nur... |
|
Ruhşan. - |
Yüce, üstün, şanlı, ruh. |
|
Boyla |
Eski Türklerde birleşik rütbe... |
|
Zühtü |
Her türlü zevke karşı koyup... |
|
Mübelliğ |
1. Tebliğ eden, haber veren... |
|
Zülfü |
Zülüflü, Perçemli, Yüzünün... |
|
Uztav |
Uz tav. |
|
Keşif |
Açma, meydana çıkarma. |
|
Aybeg |
Ay gibi temiz ve aydın... |
|
Kani' |
1. Kanaat eden, yeter, bulup... |
|
Olcayto |
Bahtı açık, talihli |
|
Müyesser. |
Kolayı bulunup yapılan, kolay... |
|
Mübtehic |
Sevinçli, sevinmiş, memnun,... |
|
Manço |
Manda yavrusu |
|
Şanlı |
1. Ün, şöhret. 2. Hal durum.... |
|
İnciser. |
Baş inci, en güzel inci. |
|
Otac |
Hekim, doktor Erkek ve kadın... |
|
Onursü |
Onurlu asker. |
|
Peyzaj |
Kır resmi. |
|
Ozansü |
Güzel konuşan, şiir yazan... |
|
Rüştü |
Ergin, olgun |
|
Rıfkı |
Yumuşaklıkla, sükunetle ilgili |
|
Yekreng |
1. Bir renkte olan. 2.... |
|
Nuşin: |
Tatlı, hoş, güzel. |
|
Velu |
Bir şeye fazla düşkün olan. |
